Kenia en een beetje Oeganda

Inmiddels zijn we alweer ruim een maand in Kenia aan de slag. We werken samen op een dokterspost van de Rotary Doctors, die 2 dagen per week op de vaste locatie in Mundika spreekuur houdt. De overige 3 dagen gaan we met de jeep en alle equipment naar andere dorpjes waar we op 1 dag in een andere dispensary zitten en 2 dagen in een kerkje patiënten zien. Continue reading

Een laatste werkdag om nooit te vergeten

In onze laatste werkweek in Oeganda hebben we gewerkt in een kliniek in Kitwe. Deze kliniek staat onder de verantwoordelijkheid van de First Lady en zo belanden in het Kitwe health center IV. Kitwe ligt vlakhij de grens met Tanzania en Rwanda. De kliniek is een eigenlijk een miniziekenhuis met 50 bedden en een drukke polikliniek, omdat ook patiënten uit de buurlanden naar deze kliniek komen voor gratis zorg. De kliniek beschikt niet over artsen, alhoewel er eigenlijk twee artsen horen te werken. Een week lang zijn wij de steun en toeverlaat voor het personeel en de patiënten en vooral onze laatste dag zullen we niet snel vergeten. Continue reading

De ‘gezondheidszorg’ in Karamoja

De afgelopen week hebben we in Karamoja, een zeer arme en droge regio in Oeganda, gezondheidscentra van verschillende niveaus bezocht. Het systeem zit goed in elkaar en lijkt op papier prima te functioneren, maar in werkelijkheid is de broodnodige zorg voor velen niet beschikaar en/of bereikbaar. Bijzonder en aangrijpend om de gezondheidszorg in Oeganda en met name Karamoja te beleven.

Continue reading

Karamoja: een rijke voedingsbodem vol armoede

Karamoja is de meest noordelijk gelegen provincie van Oeganda, grenzend aan Sudan en Kenia, en één van de armste plekken op onze aarde. De regio werd geteisterd door geweld als gevolg van de stammenstrijd die hier heerste. De stammen gingen elkaar regelmatig te lijf met geweren om elkaars vee te stelen. Voor buitenlanders geldt voor deze bijzondere regio een negatief reisadvies. Naar Karamoja ga je niet zo snel als toerist, maar als de minister van de regio cq vrouw van de president je verzoekt te gaan dan doe je dat… Continue reading

Life in Uganda


Na een maand in Kampala zijn we redelijk gesettled. We gaan elke dag met de matatu of bodaboda naar ons werk. Matatu’s zijn busjes waar normaal 10 mensen in kunnen, maar ons record is tot nu toe 20 mensen die erin worden gepropt. De busjes zijn oud en de stoelen vallen vaak bijna uit elkaar, maar ze rijden frequent en zijn goedkoop. Een enkeltje naar het ziekenhuis kost 30 cent en dan zijn we een klein half uur onderweg. Maar als Suzanne (bij wie we wonen) ons ‘s ochtends niet bij de bushalte kan droppen, gaan we met de bodaboda.

Continue reading

Verbazing

CIMG2961

Bij het betreden van het Mulago Hospital komen we in een bijzondere wereld terecht. Een wereld vol van verbazing en niet altijd even fraai. Waar het Uganda Heart Institute (UHI) een, voor Afrikaanse begrippen, hoge standaard nastreeft, daar lijkt enkele verdiepingen hoger geen enkele standaard aanwezig te zijn. Continue reading

Onschuldige keelpijn en natte voeten

CIMG2817De eerste volledige week in Oeganda heeft een hoop bijzondere ervaringen opgeleverd. Nu we nog steeds wachten op de voltooiing van onze registratie lopen we mee met de cardiologen en cardiologen in opleiding van het UHI (Uganda Heart Institute). Het reeds jaren geleden verdrongen gevoel van ‘co-assistent’ dringt zowaar weer op. We kunnen door de vertraging in onze registratie weliswaar nog niet veel doen, maar we zien des te meer. Een hoop cardiologische aandoeningen die we in Nederland niet of niet meer zien, zijn in Oeganda in volle ‘glorie’ aanwezig. Louisa kan al wel wat doen met het maken van echo’s waarop ze regelmatig zeer bijzondere afwijkingen vindt.  Continue reading

Welcome in Uganda – Leve de Koning

 

Na een korte tussenstop in Rwanda zijn we na ruim 9 uur vliegen aangekomen in Oeganda. De vlucht viel ons erg mee mede door de vele films en het voedselpakket van de moeder van Chris. Al snel hadden we onze backpacks gevonden en waren we door de douane heen. Na een uurtje wachten en vele taxichauffeurs te hebben afgepoeierd, werden we eindelijk opgehaald.

Kampala is berucht om zijn chaotische verkeer en vele files en ook zij hadden vastgestaan en waren daarom laat. Van Entebbe rijden we in een klein uurtje naar Kampala waar we verblijven bij Suzanne, de zus van de voorzitter van Doctors for Africa (DFA). Ze woont in een prachtig groot huis met twee werksters waardoor we helemaal niets hoeven (lees: mogen) doen in huis.

Continue reading