Verbazing

CIMG2961

Bij het betreden van het Mulago Hospital komen we in een bijzondere wereld terecht. Een wereld vol van verbazing en niet altijd even fraai. Waar het Uganda Heart Institute (UHI) een, voor Afrikaanse begrippen, hoge standaard nastreeft, daar lijkt enkele verdiepingen hoger geen enkele standaard aanwezig te zijn.

Het UHI is hèt hart instutuut voor de Oost-Afrikaanse regio. Van heinde en verre trekken patiënten dagelijks naar het Mulago Hospital om op afdeling 1C bij de cardiologie van het UHI te komen. De zorg hier is van een redelijk niveau met een vrij goede organisatie. Dit heeft alles te maken met het feit dat patiënten hier voor hun zorg een bijdrage moeten betalen. Voor een simpel hartfilmpje wordt € 7,50 gevraagd en een echo van het hart komt al gauw op € 15,- neer. Voor een nachtje opname op de afdeling betaal je eveneens € 7,50. Voor de meeste Oegandezen zijn dit aanzienlijke bedragen en niet iedereen kan dit zich veroorloven. Het binnenkomen van geld zorgt er echter wel voor dat de beschikbare apparatuur voldoet aan ‘Westerse maatstaven’ en er voldoende verpleging aanwezig is. Het UHI beschikt zelfs over een moderne catheterisatie kamer en een eigen OK waar open hart operaties plaats kunnen vinden.

Zo goed als het op 1C geregeld is, zo slecht is het 3 verdiepingen hoger op 4C geregeld. Hier is namelijk de cardiologie afdeling van het ziekenhuis zelf gevestigd, waar de vele patiënten komen die geen geld hebben voor het UHI. Eén van de cardiologen van het UHI gaat daar visite lopen en we besluiten mee te gaan. Op de afdeling aangekomen struikelen we over de patiënten en vallen zodoende vrijwel letterlijk van de ene verbazing in de andere. In een ruimte voor 6 patienten, niet veel groter dan een basisschoollokaal, liggen ruim 15 patiënten op elkaar gepropt. Voor een enkeling is geen bed aanwezig, waardoor ze met infuus en al op een matje op de grond liggen. De visite wordt gedaan met een co-assistent die in zijn eentje verantwoordelijk blijkt te zijn voor 40 cardiologie patiënten zonder enige vorm vam supervisie. Normaal gesproken zijn de Medical Officers (basisartsen) aanwezig op de afdeling, maar doordat er volgende week examens zijn hebben ze allemaal besloten thuis te blijven. Van veel patiënten is niet helemaal duidelijk waarom ze zijn opgenomen of ze liggen al enkele dagen te wachten op simpele onderzoeken die niet zijn aangevraagd. Om met de patiënten te communiceren is vaak een begeleider nodig en meerdere malen moet een begeleider, slapend onder het bed van de patiënt, worden wakker gemaakt. Bij een visite is de aanwezigheid van een verpleegkundige een must, maar deze zijn in geen velden of wegen te bekennen. Controles worden niet gedaan, waardoor we bij iedere patiënt zelf bloeddrukken e.d. staan te meten, wat extra tijd kost. Na de mannenafdeling houdt de cardioloog het voor gezien. Hij trekt het niet hoe alles is geregeld en gaat weer terug naaar zijn UHI. De arts-assistent van het UHI mag in de middag de vrouwenafdeling doen, waar het zowaar nog chaotischer is dan bij de mannen. Overzicht van patiënten is er niet en tot zes keer aan toe zien we ‘de laatste patiënt’.

CIMG2967De verbazing is ook groot bij de pathologie die we zowel in het UHI als in het ziekenhuis zelf zien. Naast de veel voorkomende reumatische hartziekten zien we ook een hoop patiënten met aangeboren hartafwijkingen en de problemen die daardoor veroorzaakt worden. In Nederland zien we ook wel aangeboren afwijkingen, maar hier zien we regelmatig oudere patiënten (van bijv. 40 jaar) die voor het eerst bij de dokter komen en een ontzettend grote aangeboren hartafwijking hebben (zoals een volledig VSD). In Oeganda is geen consultatiebureau systeem zoals bij ons en voordat iemand naar een dokter gaat moet er wel echt iets aan de hand zijn. Veel patiënten hebben als gevolg van hun afwijking een veel te groot hart en ontwikkelen hartfalen. Behandeling is hier alleen middels medicatie, vaak te duur, mogelijk en operaties om de problemen definitief op te lossen zijn niet voorhanden. Gelukkig was vorige week een operatie team van ‘Chain of Hope’ op de afdeling aanwezig, waardoor sommige jonge kinderen een toekomst krijgen. Verder valt het op dat patiënten, hoe ziek dan ook, gewoon moeten wachten. Zo kan het gebeuren dat een zes dagen oude baby met flink zuurstofgebrek (saturatie 80% i.p.v. 100%) gewoon een uur in de wachtkamer zit. Triage bestaat hier niet.

Ons registratie proces zorgt ook voor de nodig verbazing. Na 3 weken is de registratie nog steeds niet geregeld. Een maand voor vertrek was alles ingeleverd en akkoord, maar bij aankomst bleek nog niets te zijn gedaan met onze formulieren. Met het aanbreken van de 4e week lijkt alles toch goed te komen. De registratie is afgerond en ligt op het bureau van de registratiecommissie nog te wachten op een handtekening.

CIMG2875Wellicht de meeste verbazing kregen we toen we hoorden dat de kliniek waar Chris zou gaan werken nog niet helemaal af is en er nog enkele zaken geregeld moeten worden voor de kliniek kan gaan. De voorzitter van de organisatie waarvoor we hier zijn, meldde tijdens ons bezoek aan hem in Londen dat de kliniek al ‘up and running’ was en Chris aan de slag zou kunnen en wellicht zou kunnen belpen bij de verdere ontwikeling. Afgelopen week hebben we de kliniek voor het eerst gezien. Het blijkt een leeg gebouw te zijn dat van ellende uit elkaar valt. Het heeft meer weg van een ruïne dan een aanstaande kliniek met overal kapotte ramen, muren die vrijwel kaal zijn met afbladderend stucwerk en geen water of elektriciteit.

 

 

3 thoughts on “Verbazing

  1. Leuk verhaal, wij zouden tekenen voor de spik-splinter-nieuwe kliniek…..ongelooflijk… Veel plezier straks in de Jungle!!!

  2. Leuk verhaal, wij zouden tekenen voor de spik-splinter-nieuwe kliniek…..ongelooflijk… Veel plezier straks in de Jungle!!!

  3. Leuk verhaal, wij zouden tekenen voor de spik-splinter-nieuwe kliniek…..ongelooflijk… Veel plezier straks in de Jungle!!!

Comments are closed.