Welcome in Uganda – Leve de Koning

 

Na een korte tussenstop in Rwanda zijn we na ruim 9 uur vliegen aangekomen in Oeganda. De vlucht viel ons erg mee mede door de vele films en het voedselpakket van de moeder van Chris. Al snel hadden we onze backpacks gevonden en waren we door de douane heen. Na een uurtje wachten en vele taxichauffeurs te hebben afgepoeierd, werden we eindelijk opgehaald.

Kampala is berucht om zijn chaotische verkeer en vele files en ook zij hadden vastgestaan en waren daarom laat. Van Entebbe rijden we in een klein uurtje naar Kampala waar we verblijven bij Suzanne, de zus van de voorzitter van Doctors for Africa (DFA). Ze woont in een prachtig groot huis met twee werksters waardoor we helemaal niets hoeven (lees: mogen) doen in huis.

Op maandag gaan we naar het Mulago ziekenhuis. Dit is het grootste ziekenhuis in Oeganda en mensen komen vanuit het hele land hierheen. Louisa gaat hier werken bij het Heart Institute. Chris zou eigenlijk in de kliniek van DFA gaan werken, maar deze blijkt nog niet af te zijn. De kliniek zou de week voor we aankwamen klaar zijn, maar zoals vele andere dingen in Afrika heeft dit enige vertraging opgelopen. Dus gaat ook Chris nu eerst bij het Heart Institute werken en proberen we te regelen dat hij de komende weken nog in een andere kliniek kan werken. Onze eerste werkdag is maar kort, omdat we meteen een middag vrij hebben om naar de ambassade te gaan voor de inhuldiging. Toch horen we ‘s ochtends bij de grote visite al mooie/bizarre hartgeruizen bij een jong meisje met rheumatisch kleplijden, iets wat we in Nederland niet meer zien, en zijn we bij een angiografie in een super moderne cath kamer.

Na een heerlijke lunch bij het Nederlandse tentje “Brood”, gaan we naar de ambassade. Daar zien we met vele andere Nederlanders de inhuldiging live op een groot scherm. ‘s Avonds is het feest op de residentie van de ambassadeur en omdat dat net te ver lopen is, gaan we daarheen met de bodaboda. Bodaboda’s zijn motortaxis die berucht zijn om hun vele ongelukken. Ze zijn echter heel handig omdat ze tussen alle files en chaotische kruispunten heen kunnen rijden. Bij Louisa zorgt dit voor enige angstige momenten, maar Chris geniet met volle teugen. Het feest op de residentie is geweldig met vele Nederlanders en oeandezen (o.a. de minister van buitenlandse zaken). Na het zingen van ons beider volkslied en het proosten op de nieuwe koning kan het feest losbarsten.

Onder het genot van een drankje (ze hadden zelfs een Grolsch bar neergezet) en vele nederlandse hapjes (o.a. kaas, haring, paling, bitterballen, oliebollen en loempia’s voor Louisa), praten we met andere vrijwilligers over hun ervaringen in Oeganda.

De volgende dag zijn we vrij, omdat 1 mei hier een nationale feestdag is. Chris wordt helaas die avond ziek en brengt de nacht grotendeels op de badkamer door. De volgende dag blijven we maar thuis zodat hij kan uitzieken. Suzanne is bang dat Chris malaria heeft, maar aangezien de incubatietijd 7 – 14 dagen is, lijkt dat erg onwaarschijnlijk. Gelukkig knapt hij weer snel op en kunnen we vrijdag gewoon naar ons werk. In de stromende regen stappen we ‘ s ochtends op de bodaboda om op tijd op ons werk te zijn, want op vrijdagen staat het verkeer in Kampala de hele dag vast.